Marein Konijn

Marein Konijn won in 2019 bij haar afstuderen de ‘Prix de Norvège’  samen met Esther Schlebos.

Haar landschappen tonen een stilte en tonale rust. Dankzij deze prijs maakte zij onlangs een studiereis naar Noorwegen, vast en zeker zal dit tot gevolg hebben dat de prachtige en uitgestrekte natuur van dit land in haar werk terugkomt. Vooralsnog zien we in haar werk de landschappen uit de omgeving waar ze woont en werkt.

Ruim een jaar geleden reed ik in het najaar door het Groningse land. Het had zojuist geregend en de wereld was grijs en grauw.  De oogst was binnen gehaald en de zware landbouwmachines hadden de Groningse grond samengeperst. Grote plassen regenwater bleven veel te lang achter op het land, als grote spiegels die het humeur van de lucht weerkaatsten. Grillig, maar tussen de grijzen en blauwen in die spiegels is toch ook licht te zien. Dat licht naast die zware donkere klei en de restanten van de oogst, prachtig om te zien. Ik was beland bij het maisdoolhof, een plek waar ik veel met mijn kinderen gespeeld heb. Het zag er onherkenbaar uit zo na de oogst. Deze wereld fascineerde me enorm. De regen, de reflecties, de contrasten in de verlaten omgeving en de herinnering aan dat wat ooit was, dat wilde ik op mijn doeken zetten.
Soms kom ik op plekken, zoals het maisdoolhof, waar de natuur een loopje met mij neemt. De schoonheid die ik dan zie, ik voel me er klein bij. Die plekken neem ik mee naar mijn atelier, ik  worstel er mee en probeer ze te vangen op mijn doeken. Soms glijden de penseel streken vanzelf en verlies ik mijzelf in de wereld op mijn doeken. Heerlijk vind ik dat, zo opgaan in het werk wat tot stand komt door mijn eigen handen dat de rest er niet meer toe doet. Soms verzin ik taferelen in mijn schilderijen. De realiteit in mijn werk is nooit ver weg. Ik houd van donker. Niet dat ik perse dramatische werken wil maken, toch eindig ik daar vaak wel. Daar voel ik me comfortabel bij. Ik streef er niet naar om de wereld om mij heen precies na te schilderen, maar meer naar een bepaalde sfeer die de toeschouwer in zijn greep houdt. Als dat gebeurt ben ik zelf geroerd. Want met verf iets kunnen maken wat een ander raakt, daar geniet ik intens van.
Neem contact op

Stuur gerust een bericht, we beantwoorden je vraag zo snel mogelijk.

Niet leesbaar? Verander tekst.

Typ uw zoektermen in. Druk op enter om te zoeken