object(WP_Term)#20935 (10) {
  ["term_id"]=>
  int(54)
  ["name"]=>
  string(16) "Jan Willem Eskes"
  ["slug"]=>
  string(16) "jan-willem-eskes"
  ["term_group"]=>
  int(0)
  ["term_taxonomy_id"]=>
  int(54)
  ["taxonomy"]=>
  string(11) "product_tag"
  ["description"]=>
  string(0) ""
  ["parent"]=>
  int(0)
  ["count"]=>
  int(11)
  ["filter"]=>
  string(3) "raw"
}
 

Jan Willem Eskes

Jan Willem Eskes kenden we al op twee manieren. Bij Galerie Bonnard hadden ook Henk en Wilma al eerder hun oog laten vallen op de wonderlijke composities van Eskes. We zagen daar vanaf 2013 regelmatig werk van hem.Daarnaast kende ik Jan Willem door een aantal ontmoetingen die we hadden op de Klassieke Academie van Groningen.

Onderkanten van historische Franse gebouwen, herkenbaar voor iedereen die eens in Frankrijk was, herkenbaar zelfs voor diegenen die Frankrijk alleen maar kennen van de Tour de France. Op dit moment, als ik dit schrijf is deze in volle gang en bij de gebouwen die ik zie gaan mijn gedachten onwillekeurig naar de schilderijen van Jan Willem Eskes, Overigens in de trappen, en onderkanten van gebouwen die hij kiest is meer te zien dan alleen het gebouw, de steensoort. het licht, avondlicht, ochtendlicht, in ieder geval Zuid Frans licht. Wonderlijk hoeveel informatie deze kunstenaar kwijt kan door allee een deel van een geheel te laten zien. Misschien laat hij ons door een deel van iets groters te laten zien, het geheel beter bekijken.. . Hoe dan ook, we zijn blij kunstenaar Jan Willem Eskes. Naast kunstschilder is Jan Willem Eskes begenadigd gitarist. Ook in deze hoedanigheid mocht ik hem eens ontmoeten. Tijdens een les op de Klassieke Academie was Jan Willem het gitaarspelen model wat door ons in snelle schetsen vast gelegd mocht worden.
Jan Willem Eskes zegt zelf over zijn werk:

“Elke zomer ga ik naar Frankrijk, op zoek naar bijzondere architectuur, vaak de onderkant, treden van een trap, een stukje muur, waar de meeste van ons zo aan voorbij lopen. Ik fotografeer deze plekjes in een compositie die het vraagt en zoom ze meestal in om het gevoel dat het oproept te versterken. Zo af en toe kom ik op plekjes waar het steen als het ware leeft. Ergens zijn dat voor mij verblijfplekjes, ruimte waar ik in kan vertoeven, die ik mooi vind en tot rust kom”

Neem contact op

Stuur gerust een bericht, we beantwoorden je vraag zo snel mogelijk.

Niet leesbaar? Verander tekst.

Typ uw zoektermen in. Druk op enter om te zoeken